“Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van anderen. Dat zijn zij zelf”. Een zin die mijn psycholoog regelmatig herhaalde, en die trefzeker het probleem schetste.

Ik was me verantwoordelijk gaan voelen voor het geluk van anderen.

Ik was een pleaser geworden

Om drie redenen voelde deze situatie niet goed.

• Het voelde als een bevestiging van mijn gedrag. Iemand waarbij iedereen altijd terecht kon en die beschikbaar was voor andermans problemen. Ik offerde mij op voor de ander. Er ontstond een ongezonde verhouding tussen mij en de ander.

• Ook wist ik dat ik gebruikt werd door ander. Mijn omgeving wist dat het altijd op mij kon rekenen. Dat ik hen altijd zou helpen. Mijn omgeving was eraan gewend. Verwachtte het zelfs.

• Als laatste ging ik uit van MIJN gedachten over de ander. Wat ik dacht dat de ander zou helpen. En dat was ook vreemd. Immers hoe kan ik weten wat de ander zou willen. Ik ging er maar vanuit dat zij…noem maar op.

Dus mijn psycholoog, die had gelijk. Ik moest hiermee stoppen. Maar hoe doe je dat? Hoe stop je gedrag dat is ingesleten.

Dat is door dit gedrag te bestuderen, te bekijken hoe het precies zit, wanneer het voorkomt en toch te gaan proberen om dit bij te sturen.

Een interessante tocht stond mij te wachten.