Ik had helemaal geen zin in een burn-out
Mijn huisarts zei: “Marco, weet je, je bent fysiek kerngezond en je hebt ook geen buikgriep. Het is volgens mij jouw leefstijl die jou ziek maakt! Stop ermee. Ga tot rust komen om de balans in jouw leven te herstellen en kijk wat dat oplevert. Misschien zit daar het probleem: jouw leefstijl.”
Ik was overbelast en moest onmiddellijk stoppen. Het startpunt van een lange reis!
Voorafgaand aan deze dag had ik weken/maanden gelopen met vage klachten. Ik was vaak ziek, zat erg veel in mijn hoofd, voelde me onrustig en had permanent buikpijn. In oktober van dat jaar had ik het schoolkamp in de Ardennen (Aywaille) eerder verlaten omdat ik me ziek voelde. Nog steeds in de veronderstelling dat ik gewoon ziek was, hield ik me de weken daarna op de been met paracetamol en ging eigenlijk gewoon door met mijn leven. Ik stond elke dag op, nam 2 paracetamol en ging aan de slag.
Mijn ziek-zijn bleef aanwezig en de paracetamol werkte op een gegeven moment niet meer. Dus toen dacht ik: het is iets anders, maar wat dan? Toen ben maar gaan: bloedprikken, extra vitaminen gaan eten, een darmonderzoek gehad, en het zoveelste gesprek met mijn huisarts. En eigenlijk kwam daar niks uit. Totdat mijn teamleider zei: “Marco, je bent anders dan anders, ik vind dit niks.”
Eigenlijk overheerste maar 1 gevoel: dit wil ik niet (want ik voelde de bui al hangen).
Ik had geen zin en ook helemaal geen tijd voor een burn-out. Want ja, ik moest nog van alles doen. Lesgeven, 3 kinderen opvoeden, een huis onderhouden, met vrienden afspreken, enz. enz. enz. Ook schaamde ik me een beetje. Een burn-out is toch meer iets voor mensen die snel moe zijn, of die altijd iets hebben. In ieder geval niet voor een gezonde, fitte, man in de bloei van zijn leven.
Daarnaast kende ik collega’s die ook een burn-out hadden gehad. Zij waren gewoon een jaar uit de running. Dus daar zat ik echt niet op te wachten.
Dus ik dacht: met een beetje rustig aan doen komt het wel goed. Misschien kom ik er wel mee weg?
Little did I know.
Samen
De eerste weken van mijn burn-out, vielen samen met de Kerstvakantie. Een mooi moment om eens aan te sterken en daarna weer terug te keren (was mijn gedachte). Dus samen met mijn gezin gingen we gewoon door met wat we altijd deden. We gingen, op Kerstbezoek bij mijn ouders, ik ging hout halen voor de kachel, alles klaarmaken voor de feestdagen. En ik dacht: zie je wel het komt goed. Samen met mijn gezin hebben we zo de eerste tijd een beetje in ontkenning geleefd.
En dat werkte best aardig. Gewoon een burn-out ontkennen.
Veranderen
De eerste keer dat ik iets van verandering voelde, was tijdens het gesprek met mijn bedrijfsarts na de Kerstvakantie. Ik vertelde vol trots mijn verhaal van Kerst enz. Ik dacht: zie je wel, ik kom ermee weg. Gewoon net doen alsof er niks aan de hand is.
Zijn reactie verbaasde mij. In plaats van trost en blijdschap, vroeg hij: “Marco, wat vind je er zelf van? Je zit dus thuis omdat je overwerkt bent en dan ga je dit soort dingen zitten doen. Dat slaat helemaal nergens op. we gaan het anders doen.”
Groeien
Mij werd een psycholoog toegewezen. In overleg met mijn huisarts, teamleider en bedrijfsarts kreeg ik een traject aangeboden. Een traject van 20 weken, om mij in de rails te houden.
Als ik er nu op terug kijk was dit de beste zet ever. Want dat hele idee van even bijkomen: dat is niet gebeurd. Sterker nog het werd allemaal nog erger.
Ik had gewoon iemand nodig die mij op sleeptouw nam. Die wist hoe een burn-out werkt, wat je tegen komt en hoe te handelen.
Ik had natuurlijk best wat zelfhulp boekjes gelezen, op YouTube wat rondgekeken en op websites gekeken van burn-outcoaches… maar ik had echt een professional nodig. Iemand die mijn gedrag aanpakt. Want mijn gedrag was de oorzaak van mijn burn-out. Ik moest groeien uit mijn burn-out.
Vertrouwen
Mijn psycholoog was fantastisch. Zij heeft me enorm goed geholpen en vanaf dag 1 had ik 200% vertrouwen in haar. Zij snapte mijn burn-out en dat vond ik zo fijn.
Omdat ik totaal geen idee had waar ik zat en mijn omgeving ook niet, voelde het heel vertrouwd om met iemand te spreken die snapte hoe ik met voelde. Echt ik voelde dat zij mij ging helpen.
Gewoon iemand die er is en die het snapt. Net als met kiespijn ben je blij dat er tandartsen zijn, dat is hier hetzelfde. Gewoon een kundig iemand.
Ik ben haar nu nog dankbaar, dat ze me geholpen heeft
Samenvattend
Misschien herken je je in dit verhaal en heb je ook geen zin in een burn-out, dat kan. Maar ik denk dat je een onderscheid moet maken tussen een beetje moe en een burn-out. Ben je een beetje moe, neem dan rust. Heb je echt een burn-out, dan heb je echt professionele hulp nodig.
Dus ga dat uitzoeken, zou ik zeggen, en ben eerlijk.