Als ik terugkijk, zie ik dat dit al een tijd speelde vóór mijn burn-out. Ik was vaak niet fit, waarschijnlijk al een half jaar of langer. Toch ging ik door. Met paracetamol hield ik mezelf op de been, zodat ik kon blijven doen wat er van mij verwacht werd en wat ik ook van mezelf verwachtte. Dat werkte een tijdje, totdat het niet meer lukte. Door de paracetamol kwam de vermoeidheid heen.

Nu ik met meer rust en afstand kan kijken, begrijp ik beter wat er toen gebeurde. Mijn lichaam gaf sterke signalen af, maar ik was niet in staat om daar echt naar te luisteren. De paracetamol verzachtte de klachten, maar ook mijn bewustzijn van wat mijn lichaam nodig had. 

Dit inzicht voelt niet als zelfverwijt, maar als begrip. Ik deed wat op dat moment het beste voelde om vol te houden. Nu helpt deze ervaring mij om eerder stil te staan, mijn lichaam serieuzer te nemen en milder voor mezelf te zijn.