Ze hadden allemaal gelijk. Mijn bedrijfsarts, huisarts en psycholoog toe ze zeiden: “Marco, laat het nou eens toe”!! Maar ik vond dit zo moeilijk. Toegeven dat ik een burn-out had. Eigenlijk durfde ik niet los te laten. Bang wat er zou gebeuren. 

En ook bang, wat anderen ervan zouden denken.

Zeker tot eind februari, bleef ik overtuigd dat ik op een morgen wakker zou worden en dat alles over zou zijn. Het werd er helaas niet beter op en ik werd steeds vermoeider.