Omarm een burn-out
Ik was overbelast en moest onmiddellijk stoppen. Het startpunt van een lange reis! Eigenlijk overheerste maar 1 gevoel: dit wil ik niet. Ik had geen zin en ook helemaal geen tijd voor een burn-out. Want ja, ik moest nog van alles doen. Lesgeven, 3 kinderen opvoeden, een huis onderhouden, met vrienden afspreken, enz. enz. enz. Ook schaamde ik me een beetje. Een burn-out is toch meer iets voor mensen die snel moe zijn, of die altijd iets hebben. In ieder geval niet voor een gezonde, fitte, man in de bloei van zijn leven.
Daarnaast kende ik collega’s die ook een burn-out hadden gehad. Zij waren gewoon een jaar uit de running. Dus daar zat ik echt niet op te wachten.
De eerste weken van mijn burn-out, vielen gelukkig samen met de Kerstvakantie. Een mooi moment om eens aan te sterken en daarna weer terug te keren. Dus samen met mijn gezin gingen we gewoon door met wat we altijd deden. We gingen, op Kerstbezoek bij mijn ouders, ik ging hout halen voor de kachel, alles klaarmaken voor de feestdagen. En ik dacht: zie je wel het komt goed. Samen met mijn gezin hebben we zo de eerste tijd een beetje in ontkenning geleefd.
En dat werkte best aardig. Gewoon een burn-out ontkennen.
Na deze Kerstvakantie vertelde ik vol trots mijn verhaal aan mijn bedrijfsarts. Ik dacht: zie je wel, ik kom ermee weg.
Zijn reactie verbaasde mij. In plaats van trost en blijdschap, vroeg hij: “Marco, wat vind je er nu zelf van? Je zit dus thuis omdat je overwerkt bent en dan ga je dit soort dingen zitten doen. Dat slaat helemaal nergens op. we gaan het anders doen.”
Mij werd een psycholoog toegewezen.
Met eigenlijk maar 1 echte opdracht: probeer te landen, te accepteren dat je een burn-out hebt.
OMARM JE BURN-OUT
Je komt anders niet verder.
Dat bleek meer waar dan ik dacht.
